Symbiose tussen mens en paard, kan dat?

Roonie “mijn tank”

Vorige week heb ik een artikel uit het Parool gedeeld over de behandeling van sportpaarden. Dat deed me wel wat namelijk omdat ze vaak als objecten worden behandeld en niet als een levend wezen. Ik denk dat als er met meer respect en liefde wordt omgegaan met deze paarden niet alleen hun wel zijn enorm verbeterd maar dat ze als gevolg daarvan ook beter gaan presteren. Persoonlijk kan mij dat het minste schelen. Maar daar is het waar het in de sport wereld omgaat.

Graag wil ik mijn ervaring delen die ik met Roonie had. Roonie is het paard waar ik ieder jaar op rijd als we naar McGinnis Meadows Ranch gaan in Montana Amerika.

Elk jaar bepalen de ranch wranglers welk paard je krijgt om te berijden en dat is gebaseerd op je ervaring en wat je die week wil doen. Ik kreeg Roonie omdat ik toen bang was om te rijden. Verschillende keren zo hard gevallen….dat de angst lastig was los te laten. Zo zijn we ook op McGinnis Meadows Ranch beland. Ik wilde graag over mijn angst heen komen en wist dat ik het met 1 uurtje paardrijles per week nooit zou lukken. Ik wilde een soort “boot camp” maar tja dat gaat niet in Nederland.

Dus dan kom je al gauw uit in Amerika op een ranch. Een paar jaar achter elkaar heb ik geprobeerd iets te vinden wat ook mijn man (Romeo) leuk zou vinden. Hij vindt paarden Oké maar daarmee is dan ook alles gezegd. Hij is meer een stadsmens, houdt van voetbal en films. Tja hoe ga je dat nu combineren. Het bleek dat het niet viel te combineren dus ik gaf uiteindelijk maar op.

Mijn man die echt een schat is, is toen eigenhandig zonder mijn weten op zoek gegaan. Hij vond een ranch waar hij het wel uit dacht te houden,  McGinnis Meadows Ranch. Stiekem had hij alles al geregeld en voor mijn 40e verjaardag kreeg ik een week samen met hem cadeau voor mijn verjaardag. Fantastisch helemaal toen ik zag waar we heen gingen. Niet alleen voor mij maar inmiddels ook voor hem want we zijn inmiddels al 5 x heen geweest omdat ook hij het helemaal geweldig vindt.

Met de wensen die ik had voor het weekje op de ranch, kreeg ik Roonie, een absolute tank. Super lief en zo groot als hij is zacht van karakter. De jaren erna kreeg ik steeds Roonie waar ik erg blij om was. Hij bleek het ideale paard voor mij om me te helpen over de angst heen te groeien. En dat lukte!

In 2011 gebeurde er alleen iets wat mij nog bewuster gemaakt heeft. Het besef dat streng, lelijk doen rukken en trekken en trappen niet de weg is. Dat als je een paard de ruimte en het respect geeft dat ze verdienen ze alles voor je willen doen ook al ken je dat paard niet goed (want laten we wel wezen ik verwacht niet dat hij nog weet wie ik ben als ik hem 1 x per jaar 1 week zie). Ook dat jaar kreeg ik Roonie toegewezen en op maandag ochtend voor het ontbijt mag je dan zelf je paard uit de kudde halen.  Toen ik op hem afliep gebeurde er echter iets wat ik totaal niet verwachtte, hij keek me aan en keek met een blik van Ooooh nee hè niet weer. Hij draaide zich om en wilde weg lopen. Toen ik zijn halster had omgedaan zonk mijn hart in mijn schoenen. Zijn ogen waren wat ontstoken, hij keek zo wanhopig en het gevoel dat ik kreeg……..ik moest bijna huilen. De paarden op Mcginnis worden perfect verzorgd en ik was er een beetje door van mijn stuk, want dit was ik niet gewend. Wat was er aan de hand? Wat het ook was, ik zou zorgen dat hij het bij mij in ieder geval heerlijk zou hebben die week.

In die periode was ik ook bezig met mijn Reiki traject en ik wilde hem daar sowieso mee helpen.  Die week ben ik vooral bezig geweest om het hem naar zijn zin te maken. Ik respecteerde zijn persoonlijke ruimte, probeerde goed op te letten wat hij fijn vond en niet en ik besloot om alleen te gaan rijden als dit goed voelde. Als we zeg maar alle twee zin hadden om te rijden. Samen rijden, samenwerken.

Dag 2 zijn we dan ook  lekker op de Ranch gebleven en heb ik hem Reiki gegeven. Iedereen was uitrijden wij waren lekker alleen. Hij wist natuurlijk eerst niet wat hij ervan moest denken. Wat gaat ze doen? Maar al snel gaf hij zich over. Hij stond zo te genieten, het was echt aandoenlijk. Ik heb toen zijn ogen nog even apart behandeld in de hoop dat dit wat zou helpen. Ik had nog niet zo veel Reiki gedaan en een ieder die er bekend mee is weet dat als je de energie niet goed laat afvloeien je zelf krijgt wat degene heeft die je behandeld.

De volgende dag was het raak. Ik had ontstoken ogen . Ik had zoveel last dat ik niet besloot te gaan rijden wat aanvankelijk het plan was. Roonie had zelf voor rust gezorgd ;-). Die middag lekker weer bij de kudde geweest en foto’s gemaakt. En Roonie die had nergens meer last van. 😀

Gedurende de week die volgde zijn we af en aan lekker met elkaar bezig geweest. Hij deed alles wat ik vroeg  zeg maar en echt ik ben geen beste ruiter. Het was alsof ik in zijn hoofd zat of hij in de mijne het is maar hoe je het bekijkt. Galopperen ging goed draven ging perfect en op de laatste dag zelfs schouder binnenwaarts.

Het was op dat moment dat een van de Wranglers zei……”Ik wist het wel, ik wist wel dat hij het kon”. Ik snapte niet wat ze bedoelde. Ik vroeg wat ze precies bedoelde.  Ze zei “Roonie die kan gewoon alles, het ligt aan jou, hij doet alles voor jou”. Ik snapte het nog steeds niet hoewel ik natuurlijk wel wat verlegen werd van dat compliment omdat ik mezelf niet als een goede ruiter zie. Ik kan rijden hahahaha maar daar houd het dan ook echt mee op. Mij gaat het vooral om de connectie en een connectie krijg je beter op de grond.

Toen vertelde ze van de vreselijke man die de week daarvoor op Roonie had gereden. Hij had heel erg lelijk tegen Roonie gedaan, zo lelijk dat ze op het punt stonden om deze man van Roonie te halen. Maar hij was zo slim om net zijn gedrag aan te passen op het moment dat ze wilden ingrijpen. En het blijft lastig omdat het gasten zijn. Deze man zei dat hij erg goed kon rijden en Roonie kon niks, was een rot paard een klote paard. Enz enz. Ik had wel het gerucht gehoord maar wist niet dat het om Roonie ging. Normaliter krijgen de paarden ook om de week rust.  Omdat ze me kenden en ze wisten hoe graag ik Roonie als paard wilde die week  hebben ze een uitzondering gemaakt. Ze vertelde dat ze wisten hoe ik met paarden omga en dat ze het volste vertrouwen hadden dat het goed zou komen.

Roonie en ik waren één die week. Hij vertrouwde me compleet terwijl hij het vertrouwen aanvankelijk kwijt was. Het mooiste compliment gaf hij me zelf. De laatste dag dat we op de ranch waren heb ik ook niet gereden maar besloot weer lekker tussen de paarden te gaan zitten, kijken, genieten en observeren. De hele week was hij bij het uit de kudde halen nog wat wantrouwig geweest. Dat ebde iedere dag sneller weg. Terwijl ik tussen de paarden stond hoorde, voelde ik hem achter me staan. Ik wist dat het Roonie was. Hij was nu zelf naar me toe gekomen. Mijn kerel. Daar stond hij met zijn hoofd op mijn schouder. Och och lieverd. Tranen sprongen en springen nu weer in mijn ogen. Wat een overwinning voor hem, het vertrouwen hersteld. Een vriendin van mij vroeg me toen we dat jaar erop weer gingen of ik dacht dat Roonie me zou herkennen. Zelf dacht ik van niet maar er is die week iets significants veranderd. De paar jaar voor dat dit gebeurde voelde ik niets het was een mooi en stabiel paard net als alle andere paarden. En ik vond hem prachtig maar dat was het een paard van McGinnis. Maar nu weet ik beter ik kan het niet uitleggen want het is een gevoel. Hij voelt dat het bekend is……dat het goed is…..het is goed……. het is goed. Hij voelt het en ik voel het. Ik fluister  zijn naam en hij hoort mijn stem en dan is het goed. Dat jaar gaf Roonie mij zijn hart en ik gaf hem mijn ziel.

Ik eindig met een mooie quote van Buck Branneman:

“Give a horse what he needs and he will give you his heart in return”

Saskia