Het begin van alles

Witte paarden en Indianen

“Begin bij het begin of begin gewoon”, hoe vaak me dat wel niet gezegd is tijdens en na mijn studies. Maar hoe en wanneer en Oooooh het is zo eng!

Mijn verhaal begint in een periode dat ik ziek was (ik had een lever tumor) en ik kreeg te horen dat ik vooral dingen moest doen die ik leuk vond.  En wat vond ik leuk? Dieren en natuurgeneeskunde. Zoekend op het web kwam ik de opleiding Bach bloesem en Aroma therapie voor honden en paarden van de Silverlinde in Breda tegen. Twee passies in een opleiding!! Mijn hart bonsde zowat uit mijn borstkas en ik wist dat ik dit moest gaan doen. Ik  voelde het in mijn onderbuik…..

Studeren

De studie die eerst begon om me vooral door deze moeilijke periode heen te trekken (halverwege het eerste jaar werd mijn linker leverkwab verwijderd), werd op termijn serieus en ik raakte gepassioneerd om het welzijn van paarden te verbeteren en dan met name probleemgedrag aan te pakken en proberen op te lossen. Nadat ik deze studie had afgerond zat ik in een flow en besloot maar meteen door te stomen met een volgende studie: de opleiding gedragstherapie voor paarden. Twee heel verschillende opleidingen, de één vanuit een holistische benadering of zoals de meeste mensen het noemen alternatief en de ander vanuit wetenschappelijke hoek. De gedragstherapie was prima met de Bach en Aromatherapie te combineren en dat is altijd mijn bedoeling geweest. Ik wilde en wil nog steeds namelijk in het midden staan en alle opties openhouden en ruim denken.

Ondertussen was ik flink aan het herstellen en bij toeval 😉 kwam ik aan een parttime baan als dierenarts assistente. Hierdoor werd ik niet alleen door de tweede studie, maar ook door mijn baan flink naar de reguliere hoek getrokken. Nadat ik ook deze opleiding met succes had afgerond was ik eigenlijk mijn hele holistische blik kwijt. En ik had 2 geweldige opleidingen afgerond maar durfde niet te beginnen met het opzetten van een eigen praktijk.

Witte paarden

Toen gebeurde er die zomer  iets bijzonders. Ik begon namelijk ineens overal witte paarden te zien en niet letterlijk, maar ze kwamen bijvoorbeeld voorbij in liedjes, als naam of op een naambord, ga zo maar door. Overal zag ik ze en het begon me op te vallen. En mocht je denken dat ik van witte paarden houd, jammer die vlieger ging niet op. Ik houd namelijk van zwart of bont. Uiteindelijk bleven de witte paarden mijn pad kruisen en het was zo opvallend dat ik besloot op zoek te gaan naar de achterliggende betekenis van witte paarden. Ik begon met een kaarten set “de weg van het paard” die ik al een tijdje had liggen en dacht wie weet zie ik daar wel wat. Dus ik open de doos en welk paard ligt boven op de stapel? Pegasus  het witte paard met vleugels. Wauw dit kan geen toeval meer zijn. Ineens bedacht ik me dat er nog een wit paard was op een prachtig schilderij die ik het jaar daarvoor op onze vakantie in Amerika had gekocht. Toen ik het voor het eerst zag vond ik het zo mooi dat ik bijna in tranen was. Ik moest dit schilderij hebben en zo geschiede en nu hing het in mijn woonkamer. Ik ging weer kijken, maar nu heel bewust en toen viel me op dat naast het paard een indiaanse vrouw stond. Natuurlijk was me dit al eerder opgevallen, maar het leek of nu ineens de context duidelijk werd.

Plotseling wist ik waar ik naar moest zoeken, niet alleen naar witte paarden maar naar witte paarden en indianen. Mijn hart bonsde wederom in mijn keel, wat zou ik vinden…. Na wat speurwerk op het internet vond ik een legende over een wit paard en een witte man. De legende was van de Blackfeet indianen. Ik was met stomheid geslagen. De Blackfeet? Dat was toevallig, want wij gaan op regelmatige basis naar een Ranch in Montana op vakantie. Op redelijke afstand van de ranch zit het Blackfeet reservaat, zeg maar om de hoek  voor Amerikaanse begrippen.  Ik had het jaar ervoor er al heen gewild maar het lag toen uit de route omdat we na onze week op de ranch een andere kant op gingen dus toen zagen we ervan af.

Maar nu … ik wist hier MOET ik heen. Ik wist niet waarom, maar Ik MOEST hier heen. Dus we planden het nu zo dat we eerst naar de ranch gingen en daarna naar de Blackfeet. In die week op de ranch werden de witte paarden trouwens echt. Romeo kreeg voor het eerst een wit paard toegewezen en toen ik een dag mocht helpen de paarden in de ochtend binnen te drijven zaten we ook op twee witte paarden. Voor mij een teken dat we op de goede weg waren. De witte paarden manifesteerden zich nu in levende lijve….

Naar de Blackfeet indianen

Na de ranch gingen we onderweg naar de Blackfeet en we hadden een overnachting geboekt bij een accommodatie waar we in een echte Tipi gingen overnachten. En de volgende dag zouden we dan ook nog gaan paardrijden. Helaas bleek er iets te zijn mis gegaan in de communicatie en dachten de mensen van de accommodatie dat we op de dag van aankomst zouden paardrijden. Alles stond al klaar, alleen wij waren er nog niet. Gelukkig wisten we het misverstand op te lossen we kregen alleen een de volgende dag een andere gids mee. Wij waren allang blij dat het toch door kon gaan. Die avond aten we Bison burgers en traditioneel Blackfeet avond eten. Na het eten kon ik niet wachten om mijn vraag over de witte paarden te stellen aan onze vriendelijke Blackfeet gastheer. Ik was zoooo zenuwachtig want ik was bang dat hij me voor gek zou verklaren.

Toen ik mijn vraag stelde was hij eerst stil, dacht na en zei vervolgens. “Ik denk niet dat het witte paard een betekenis heeft maar dat je het moet volgen, als Hans en grietje die de broodkruimels volgden naar huis. Het leidt je ergens heen.” Dus ik vroeg “waarheen dan?” Hij antwoordde “alleen jij weet het op het moment dat je het ziet. Ik kan je daar verder niet mee helpen, want dit is jouw zoektocht.” Dit zijn van die momenten dat je denkt knijp me even, zit ik in een droom of in een film? Is dit ECHT? Ja het was echt en ik was tevreden met dit antwoord, want dit was exact wat ik aan het doen was. De broodkruimels hadden me al hierheen geleid. Ik zat dus als het goed was op de goede weg. Hierna zijn we naar onze tipi gegaan. Ja echt hahahahaha en gaan slapen. Hoewel slapen….Romeo is de hele nacht bezig geweest om het vuur aan te houden, want het was namelijk erg koud.

De volgende ochtend gingen we na het ontbijt naar de indianen waar we zouden paard rijden. We werden gastvrij in hun huis ontvangen en behalve dat er een echt berenvel boven de bank hing was het een gewoon huis. Ondanks het eerdere misverstand over de dag van paardrijden werden we heel erg vriendelijk ontvangen met een lekkere bak thee. Na een sociaal babbeltje en elkaar even leren kennen bleek dat Tom vandaag onze gids zou zijn. Helaas ben ik zijn echte naam kwijt, Tom is in ieder geval zijn westerse naam. Hij vertelde dat gisteren eigenlijk zijn zoon met ons had meegegaan, maar vandaag was verhinderd. Hierdoor ging Tom met ons mee. Gevoelsmatig wist ik dat het goed zat, het had zo moeten zijn.

De paarden werden in de trailer geladen en drie keer raden welke kleur de paarden hadden…..Ja echt!!! Weer twee witte paarden. Ik moest nu toch wel dicht in de buurt van mijn antwoord komen want ik had nu witte paarden en indianen……

De rit leek niet heel bijzonder, behalve dat het uitzicht spectaculair was. Het reservaat bevindt zich namelijk aan de rand van Glacier National Park en dat is op zich al prachtig. Hoe hoger we klommen, hoe prachtiger het uitzicht werd. Rechts Glacier en links The Great Plains. Onderweg naar boven kwamen we allerlei planten tegen en Tom vertelde ons van alles over de geneeskracht van de planten maar ook over de rituelen en over de problemen die ze ondervinden om deze kennis over te dragen aan hun kinderen en kleinkinderen. Zij waren namelijk in een rap tempo aan het verwesteren. Mijn liefde voor natuurgeneeskunde kwam weer bovendrijven en al gauw hadden we super leuke gesprekken en liet hij mij van alles zien en proeven en plukte hij zaden die ik mee kon nemen naar huis. Ik was intens gelukkig en dacht dat dit het was, dat ik Tom moest ontmoeten.

En er gebeurde nog iets bijzonders. Tijdens de rit naar boven kwamen we namelijk een groep wilde mustangs tegen. De leider was, jawel een prachtige witte merrie. Ik was weer stil. Man wat was dit mooi. Samen haar vriendin rende ze heen en weer voor ons en de groep langs om uit te zoeken of we een bedreiging voor de groep vormden. Ze boog om en daar stond ze fier en trots vol zelfvertrouwen naar ons te kijken. Zo vaak had ik dit tijdens de les gehoord hoe een leider dat doet en nu voor het eerst mocht ik dit zelf ervaren en zien. Ik WIST dat dit voor mij was en ik wist dat om verder te gaan ik in mijn kracht moest gaan staan. Me voelen als deze witte merrie vol trots en zelfvertrouwen. Wauw, dit was adembenemend en wat een ontzettend mooi cadeau was dit.

Je kunt je niet voorstellen hoe speciaal deze rit was en van mij had het nog wel veel langer mogen duren, maar aan alles komt een eind zo ook aan deze magische rit. Op weg terug naar het huis van Tom praatten we nog even na over alles. Tom luisterde aandachtig naar wat ik had gestudeerd en op een gegeven moment zei hij…..”maar Saskia wat doe je er nu nog mee, werk je nu met de Bach bloesems en de essentiële oliën?” Ik moest bekennen dat dit op een laag pitje stond en dat ik er professioneel  in ieder geval niets mee deed en dat ik zo bang was om er iets mee te doen. Wie zat er nu op mij te wachten en mijn kennis over de Bachbloesems en essentiële oliën? En toen zei hij wat ik MOEST horen.

“Wat je geleerd hebt is niet voor jou alleen, het is van en voor iedereen en je bent verplicht aan je medemens om deze onschatbare waardevolle informatie met anderen en iedereen te delen. Het gaat namelijk niet om jou, het gaat om het geheel. Je moet je kennis delen om anderen te helpen. Wauw weer een wauw moment. Wat gaaf, dit is iets om NOOIT te vergeten. Opgeladen en vol inspiratie ging ik naar huis.

Extra duwtje

En nadat ik thuis was in november van dat jaar begon ik dan eindelijk na 8 jaar studie. Ik ontwikkelde een cursus om kinderen paarden ‘taal’ te leren en bewust te maken van hun eigen lichaamstaal om zo paardenwelzijn te verbeteren. Het ging als een speer en ik had er erg veel plezier in. Maar essentiële oliën en Bach bloesems waren in geen velden of wegen te bekennen ik was vergeten wat Tom had gezegd…. In de zomervakantie was ik van plan om met mijn cursus langs maneges te gaan om daar les te gaan geven toen ik een naar en stom ongeluk kreeg.

Tijdens snoeiwerk in de tuin stond ik op de tafel om ergens goed bij te kunnen. Bij het afspringen verdraaide ik mijn schouder. Vermoedelijk volgens de orthopeed is deze zelfs even uit de kom geweest. Het gevolg was dat ik extreme pijn had. Ik kon niks meer en met niks bedoel ik ook echt niks. Ik kon nauwelijks slapen van de pijn, mijn kleren niet aantrekken en zelfs naar de wc was een probleem. Ik heb mijn portie pijn wel gehad en dit was iets wat ik nog nooit had meegemaakt. Ik kon me niet voorstellen dat iets wat je niet kon zien zoveel pijn kon doen. Ik heb van alles geprobeerd en ben in de onderzoekmolen terecht gekomen. Allerhande reguliere pijnstilling hielp niet en ik werd echt wanhopig. Ik moest terugdenken aan mijn periode in het ziekenhuis na de leveroperatie. Ik heb toen aan een pijnpomp gelegen en een speciaal pijn team kwam iedere dag langs om de pijn te reguleren. Ze meten de extreme pijn door je zelf een cijfer aan de pijn te laten geven van 0 tot 10, waarbij een 0 geen pijn is en 10 niet uit te houden pijn.

Mijn schouder zat dagelijks zonder dip of minder pijn aan één stuk door tussen de 8,5 en 9,5. En het ergste was dat het leek of er geen verbetering in kwam. Na alle reguliere opties te hebben uitgemolken, bedacht ik me zowaar…..misschien moet ik eens in mijn eigen kast kijken wat ik heb. En daar stond de T-Tree essentiële  olie van de Silverlinde. Ik wist dat het antibacterieel, antischimmel en antivirus en antiparasiet was maar zou het ook helpen tegen steriele ontstekingen? Ik wist het niet meer en het enige dat ik wist was dat ik van de pijn af wilde en dat mijn lerares ooit had verteld dat er een arts in Australië eens een jaar lang aanzienlijke hoeveelheden T-Tree  had ingenomen om te kijken wat het effect zou zijn. Er gebeurde niets ergs. Essentiële oliën innemen is zeer controversieel zeker in Europa. Je moet er zeker van zijn dat de oliën absoluut puur zijn zonder aanlegging verdunning enz. omdat ze anders giftig kunnen zijn. De oliën van De Silverlinde vertrouw ik blind omdat we dit voor de dieren  inwendig gebruiken. Als ik het inwendig zou innemen zou ik een risico nemen. Ik vond een acceptabel risico, want het kon zo niet langer. Dus begon ik de olie in te nemen. En jawel hoor na anderhalve week was ik de straal pijn (HET ALLERERGSTE) kwijt. De pijn had zich nu gelokaliseerd op een klein stukje van mijn schouder. Het stukje dat ontstoken was. Wat een opluchting, ik kon weer slapen!

Bijzondere therapeutische essentiële oliën

Niet lang daarna kwam ik in contact met een meisje uit Amerika. Ze gebruikte essentiële oliën op haar kat!. Ik dacht dat ik gek werd want ik had altijd geleerd dat essentiële oliën en katten heel gevaarlijk was met soms dodelijke afloop. Dus besloot ik haar een privé berichtje te sturen waarin ik haar vriendelijk doch dringend uitlegde dat dit niet kon.

Ik kreeg een super aardig bericht terug dat deze oliën geen gewone oliën waren, maar oliën die in ziekenhuizen in Amerika werden gebruikt.  Bovendien was er een dierenarts, Melissa Shelton, die deze oliën gebruikte in haar kliniek, ook op katten en dat ze een prachtig boek had geschreven waarin ze beschrijft hoe je katten kunt helpen met essentiële oliën.

Mijn aandacht was gewekt. Wat, welke oliën, waar, wanneer en hoe? Ik wilde meer weten. Toen ik mijn eerste olie bestelde, Deep Relief, was ik met deze olie in staat om de rest pijn ook nog weg te krijgen. Ik hoefde geen pijnstillers meer te slikken en het uiteindelijke genezen was een combinatie van de olie aanbrengen, rust te nemen en geen gekke plotselinge bewegingen te maken. Ik voelde weer intuïtief dat het goed was. Ik schreef me toen meteen in als Wholesale customer/distributeur bij Young Living. Mijn man was nog wat voorzichtig maar ik WIST dat het goed was. Terugkijkend heeft alles hiernaartoe geleid en dit is wat ik moet doen. Dit is mijn pad. Mensen en dieren helpen met deze prachtige oliën. Ik had even een (letterlijk) duwtje nodig om ermee te starten. De Witte paarden hebben me naar mijn pad geleid en me doen inzien dat het niet om mij gaat. Hierdoor kon ik mijn angst aan de kant zetten en delen, delen en delen. De oliën delen, want wat zijn ze mooi Sinds ik mijn ogen heb geopend voor de witte paarden zijn er zoveel bijzondere dingen gebeurd. Ik ben dankbaar dat ik dit allemaal heb mogen meemaken en dit met jullie mag delen.

En de witte paarden zie ik die nog wel eens? Ik heb ze lang niet gezien maar sinds afgelopen zomer zijn ze terug. Ik ben benieuwd waar ze me deze keer naartoe zullen leiden……

PS het blijkt dat witte paarden mijn hele leven al bij me zijn. Ik ben namelijk geboren op 5 december en die lieve Sint rijdt op een WIT PAARD 😉