Afscheid nemen bestaat niet

Hoe Moukka ons naar Mokka leidde

Moukka onze Finse laphond van 14 jaar en 2 maanden begon op woensdag 23 maart een beetje mank te lopen. Moukka had tot op dat moment nooit iets echt gemankeerd en was een super gezonde hond die nog de pan uit glom niet, stonk, vrolijk was en nog haar sprintjes trok. Het was dan ook vreemd dat ze nu wat mank liep. Ik dacht dat ze zich verstapt had maar besloot gezien haar leeftijd toch maar even een pijnstiller te geven. Heel ernstig leek het niet te zijn want ze sprong nog op en van de bank en ze stond nog te springen bij haar etensbak. Voorafgaand aan dit alles had ik mijn Opa zijn pijp al geroken en waren er al meerdere geruststellende signalen geweest dat er leven is na de dood.

Op witte donderdag werd de Passion uitgezonden en ook hier werd dit weer bevestigd. Een liedje speciaal bleef maar in mij hoofd rond hangen, ik dacht uit de Passion maar het was Afscheid nemen bestaat niet van Marco Borsato. Het liedje bleef donderdagnacht en vrijdag nacht bij me. Niet wetende wat ons te wachten stond en wat er precies in de tekst stond. Achteraf lijkt het een soort blauwdruk van wat ze wilde.

Zaterdagochtend bij de koffie besprak ik met Romeo dat ik het vreemd vond dat er niet echt verbetering zat met de pijnstillers. We besloten op dat moment dat we na het Paasweekend Moukka verder zouden laten onderzoeken als het na het weekeinde niet verbeterde.
Zover zijn we nooit gekomen want 10 minuten later lag ze te kermen en te schreeuwen van de pijn. Haar gehuil ging door merg en been en we wisten dat er iets ergs was gebeurd maar niet wat. We hebben haar geprobeerd overend te zetten maar ze had ze veel pijn dat ze Romeo en mij beet (dit had ze nog nooit gedaan). De angst en pijn was in haar ogen te lezen en ik heb me nog nooit zo hulpeloos gevoeld.

Uiteindelijk heeft Romeo haar naar binnen gedragen en hebben we haar weten te kalmeren en op de grond gelegd o.a met Peace and Calming. We konden direct naar de dierenarts. Daar aangekomen is Romeo onze andere hond Onni weg gaan brengen naar mijn ouders en ben ik bij Moukka gebleven. Ze kreeg een narcose prikje om haar te kunnen onderzoeken en gelukkig was ze snel weg. Toen de dierenarts (mijn oude baas) haar onderzocht en zei “O lieve Sas” wist ik het. Haar pootje was gebroken.
Hoe erg kwamen we later achter haar boven arm was van boven naar onderen doormidden gespleten en een breuk uit het niets is bijna altijd bot kanker. Voor ons was er maar een keus en dat is in laten slapen. Alle 2 hebben we geen afscheid kunnen nemen. Ik omdat ik dacht dat ze weer wakker zou worden en Romeo was Onni wegbrengen. We hebben er niet bij stil gestaan dat dit nog wel eens het einde kon zijn.

We hebben haar zelf naar het crematorium gebracht en Onni nog afscheid laten nemen en die middag kwamen we zonder onze prachtige sterke Moukka thuis. Onze herder en hoeder. Ze hield alles in de gaten van de mensen die langsliepen tot de katten die niet op het aanrecht mochten of ruzie mochten maken. Zij regelde het wel even en ze had geen geduld, want alles moest snel. Voor Onni was ze zijn rots in de brandingen zijn teef. Zijn hele zelfverzekerdheid haalde hij uit Moukka. Hoe moesten we nu verder zonder onze Moukka hoe moest Onni verder zonder zijn rots.Blijkbaar had Moukka alles al geregeld 😉

Inni (onze poes) kwam heel dicht bij me liggen toen ik ‘s nachts lag te huilen iets wat ze al maanden niet had gedaan omdat ze bang was voor onze nieuwe kat Poppy. Op de een of de andere manier vond ze die nacht de kracht om bij me te gaan liggen en me te troosten. Poppy hield zich die nacht ook koest ook nog niet eerder gebeurd.

Al heel snel had ik het gevoel dat ik een nieuw vriendinnetje voor Onni moest gaan zoeken. Normaal zou ik zeker een half jaar gewacht hebben om ons verdriet een plekje te geven. Maar de drang om een nieuw vriendinnetje te zoeken kon ik niet verdringen dus ik ging maar op mijn gevoel af.
Op de dierenasielsite viel mijn oog op een teefje met de naam Moka. IK wist niet wat ik zag Moka? Lijkt wel erg op Moukka dus maar even kijken: het hondje was creme kleurig, windhondachtig met weinig haar totaal niet ons type hond. Maar haar naam zorgde dat ik verder las.
Ze kon met katten, andere honden, alleen thuis en in de auto iets wat we graag wilden. Verder hield ze van spelen met andere honden, ligt ze graag bij andere honden en is een enorme knuffel. Alles riep: dit past bij Onni.
De rest van de tekst werd ronduit apart. Want Moka komt uit Oman. De meeste hondje, zo niet alle straat hondjes, komen uit het Oost Europa of uit Spanje. Dus het was wel wat apart dat ze uit Oman komt. Voor ons staat Oman namelijk voor de heilige wierook (Sacred Frankincense) olie die weer staat voor een spirituele connectie. Ook Moka had een poot die niet in order was. Neergeschoten en kogelfragmenten zitten nog in haar schoudergewricht. Opgelapt door een Nederlandse dierenarts aldaar die voor de speciale gevallen een plekje zoekt in Nederland. Moka was het derde hondje dat naar Nederland was gebracht.

Ik had zoveel met deze informatie (ik kreeg meteen het gevoel dat we gestuurd werden) dat we besloten een e-mailtje te sturen naar het asiel. Meestal duurt het toch wel even voordat je antwoord krijgt dacht ik. Tot mijn grote verbazing kreeg ik de volgende dag al een e-mail terug en wat voor mail. Vanuit het asiel waren ze super enthousiast en vroegen meteen wanneer we konden komen. Voordat we het wisten was een afspraak gemaakt.
In de tussentijd was Moukka gecremeerd en gingen we haar as halen. Thuis gekomen met de as besloten we de as niet direct te begraven maar in een nisje te plaatsen. Ik heb er wat leuks van gemaakt en toen ik klaar was voelde de energie anders in de kamer. Lichter. Dat niet alleen, maar Onni was voor het eerst sinds haar overlijden weer op zijn plek gaan liggen op de bank en nog geen 5 minuten later lag hij op haar plek. Bizar gezien het feit dat hij alleen dat moment op haar plek heeft gelegen.
We zijn een paar dagen later bij Moka gaan kijken Onni was direct stapel verliefd. Hij was weer helemaal blij en vrolijk zoals we hem altijd kende. Tijdens de wandeling kwamen we er achter dat ze wel heel erg bang was. Vooral voor donkere mannen…….Tja das lastig. Ze bleef ver uit de buurt van Romeo. Maar tijdens de wandeling zag ik wat ik wilde zien. Vooruitgang hoe klein ook. We konden haar niet direct meenemen en wilde er ook nog even over nadenken.

Een hondje met een toch wel behoorlijke rugzak…..waar begin je aan. Ik vond direct dat ze niet alleen veel voor Onni kon doen maar dat we zeker op mentaal gebied veel voor haar konden betekenen met veel geduld en de essentiële oliën. Romeo twijfelde erg omdat het erg hard ging en Onni en Mokka niet direct met elkaar speelde.

De volgende dag begon ik te twijfelen…….en zag Romeo het wel zitten en toen vond ik een kaartje. De as van Moukka had in een tasje gezeten. Dit tasje hadden we al weggegooid. Blijkbaar had in het tasje een kaartje gezeten met daarin de crematiedatum en tijd van Mokka???? Mokka er stond geen MOUKKA op het kaartje maar Mokka waaattttt? Precies op het moment dat ik was gaan twijfelen. IK zag dit direct als een signaal en vertelde dit aan Romeo want dit was bovenop alle andere toevalligheden. Duidelijk we gaan haar adopteren.
De volgende dag spraken we hardop uit dat we haar volgende week zouden gaan halen en dat ook echt het asiel zouden gaan bellen. We zijn eerst nog naar onze favoriete uitlaat plek gegaan waar Moukka ook erg graag heen ging een dijkje tussen de weilanden. Toen we er aankwamen kwam er een prachtige regenboog tevoorschijn. Ik vroeg Romeo een foto met hem de regenboog en Onni te maken. Terwijl ik foto’s maakte vloog er een roofvogel het beeld binnen. Een foto verder vloog deze vogel naar de regenboog en de laatste foto staan Romeo en Onni in de zon is de Roofvogel weg en heeft de regenboog de grond geraakt en is prachtig helder. Toen ik de foto’s later terug zag. Wist ik wat het betekende. Moukka had haar werk gedaan. Een nieuw vriendinnetje voor Onni geregeld. Nu kon ze over gaan naar de andere kant over de Rainbow bridge.
Onze beschermer en regelaar zelfs na haar dood wist ze ons nog te helpen.
Want,

Afscheid Nemen Bestaat Niet
Afscheid nemen bestaat niet
Ik ga wel weg maar verlaat je niet
Lief, je moet me geloven
Al doet het pijn…

Ik wil dat je me los laat
En dat je morgen weer verder gaat
Maar als je eenzaam of bang bent
Zal ik er zijn..

Kom als de wind die je voelt en de regen
Volg wat je doet als het licht van de maan
Zoek me in alles dan kom je me tegen
Fluister mijn naam,
en ik kom eraan

Zie, wat onzichtbaar is
Wat je gelooft is waar
Open je ogen maar
En, dan zal ik bij je zijn
Alles wat jij moet doen
Is mij op m’n woord geloven

Afscheid nemen bestaat niet

Kom als de wind die je voelt en de regen
Volg wat je doet als het licht van de maan
Zoek me in alles dan kom je me tegen
Fluister mijn naam
En ik kom eraan

Kijk in de lucht
Kijk naar de zee
Waar je ook zult lopen ja, ik loop met je mee
Iedere stap en ieder moment
Waar je dan ook bent!

Wat je ook doet
Waar je ook gaat
Wanneer je me nodig hebt
Fluister gewoon mijn naam
En ik kom eraan

Afscheid nemen bestaat niet